>> Leen Cristofoli - zelfstandige, GRAFICA - oud-studente CMO

 >> Stefaan Contreras - Duval Guillaume - oud-student MMP

 >> Renaat Vervaeke - zelfstandige, Thinline - oud-student MMP

 >> Bruno Serrano - DRUCO - oud-student GMT

 >> Bart Spriet - Die Keure - oud-student GMT

 >> Videogetuigenissen oud-studenten

‘Niet is zo sterk als een goed idee op het juiste moment’, lezen we op haar website. De oneliner in kwestie lijkt niet toevallig gekozen in het geval van oud-studente Crossmedia-ontwerp Leen Cristofoli.  De goedlachse Leen baat al drieënhalf jaar haar eigen grafisch bureau GRAFICA uit in het centrum van Oudenaarde. ‘s Morgens werkt ze in een drukkerij, en ’s avonds geeft ze les. Een bezige bij, die Leen…

In het begin was GRAFiCA mijn zelfstandige activiteit in bijberoep. Ik werkte toen ook al in een drukkerij; het bedrijf waar ik ook stage had gelopen tijdens het derde jaar van mijn opleiding in 2003. Twee jaar later stopte dat bedrijf met de productie, waardoor ik mijn job verloor. Ik  heb toen een vennootschap (VOF) opgericht. Een geluk bij een ongeluk dus, achteraf bekeken. Ik had toen ook al wat contacten gelegd, dus het was een berekend risico. In totaal ben ik eigenlijk al vijfenhalf jaar bezig met mijn zaak.  

Wat is het leuke aan je job?
Het zelfstandig zijn op zich. Ik kom ook telkens weer in een andere wereld terecht, afhankelijk van de klant. Je moet dan ook meedenken met die klant, en dat houdt het boeiend. Ik ontwerp niet alleen, maar bedenk ook concepten. Dat gaat van drukwerk tot websites, mailings, e.d. Eigenlijk ben ik constant creatief bezig. Het is ook een sociale job, want ik leer veel nieuwe mensen kennen.  

Draait je zaak goed?
Zeker en vast. Ik zie mijn klantenbestand ook almaar groeien, en dat is toch ook de bedoeling. De grote troef van GRAFICA is, geloof ik, het persoonlijk contact. Van briefing tot na de levering. Ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen, maar op piekmomenten moet ik soms een beroep doen op freelancers. Vooral als het om websites gaat.

Maar je bent ook nog altijd loontrekkende?
Ja, ik werk nog altijd halftijds in een drukkerij (De Riemaecker, Maarkedal) om toch wat in de running te blijven op technisch vlak. Anderzijds behoud ik graag de controle over mijn drukwerk, naar kleuren en planning toe.

Wat komt er in je op als je terugdenkt aan je studentenperiode in Mariakerke?
Euh… plezant, veel werken … Het was niet gemakkelijk, want ik had in het eerste jaar herexamens. De lat lag voor mij redelijk hoog. Ik heb er echt wel voor moeten knokken, maar misschien werpt dat nu wel zijn vruchten af. Door te knokken, weet je ook wat werken is. Maar al bij al herinner ik me die tijd als een heel aangename periode. Ik heb er nog altijd vrienden aan overgehouden, die ook zelfstandige zijn.

Was je tevreden over de lessen?
Ja, ik vond die wel goed. Ik heb het onlangs nog tegen meneer Haerick (docent) gezegd; ik houd daar achteraf toch wel een goed gevoel aan over. Wat ik bijvoorbeeld belangrijk vind, is dat je als ontwerper ook technisch inzicht ontwikkelt. Als je enkel het ontwerpen ziet, kunnen er wel eens problemen rijzen in de drukkerij. Onder meer om die reden blijf ik ook vandaag de dag in een drukkerij werken.

Ga je dat blijven doen? Waar zie je jezelf bijvoorbeeld staan over vijf jaar?
De situatie waarin ik me op dit moment bevind mag voor mij nog wel een paar jaar duren. Er mag af en toe een nieuwe klant bijkomen, want ik hou wel van een grote uitdaging op zijn tijd. Voor de rest ben ik eigenlijk best tevreden. Dat mag ook wel eens hee? (lacht)

Werken en wonen in Hollywood: het is niet iedereen gegeven. Oud-student Stefaan Contreras verruilde drie jaar geleden het regenachtige Gent voor het zonnige West-Hollywood. Sindsdien werkte hij mee aan verschillende animatie- en andere films zoals Beowulf, G-Force, en I Am Legend. Wie kan zeggen dat hij op Jeff Bridges botst in de lift? En wat doet Will Smith vandaag op kantoor? Juist ja, hoog tijd voor een talk of fame.

Ik woon tegenwoordig in Santa Monica, en voor mijn werk moet ik naar Culver City. Dat ligt allemaal in L.A. en naar Amerikaanse normen ook vrij dicht bij elkaar. Ik ben naar hier gekomen voor een animatiefilm, en nadien heb ik ook nog meegewerkt aan een aantal live action films: d.w.z. films waarin digitale karakters voorkomen. Ik ben begonnen als technical animator/ pipeline director. In die functie hielp ik eerder klassiek geschoolde animators bij het verwezenlijken van hun shots. In de praktijk loste ik meestal technische problemen op. De pipeline director beheert de production pipeline: een toolset van softwarepaketten die nodig zijn om de film te maken. We werken met aangepaste versies van bestaande software aangevuld met eigen software. Het was mijn taak om de vereiste software die de productie van de film mogelijk maakt te verzamelen, en om die production pipeline nadien ook te onderhouden.

Aan welke productie werk je momenteel?
Sinds een paar weken werk ik aan de Columbia Pictures-productie Zookeeper, en daarvoor was ik lange tijd in de weer voor Alice in Wonderland: de nieuwe film van Tim Burton die hier in maart 2010 uitkomt.

Waarom heb je destijds voor het toenmalige Higro gekozen?
Eigenlijk was ik altijd al vrij geïnteresseerd in grafische computertoepassingen: 3D, modelling, rendering en animatie en zo…. Het Higro was toen één van de enige scholen in Europa waar je dat soort zaken kon leren. De keuze lag dus voor de hand.

Hoe kijk je terug op je opleiding?
Ik zei het onlangs nog tegen mensen die ik ken: het was eigenlijk een heel polyvalente opleiding in mijn opinie. Wat meteen opviel was hoeveel praktijkervaring de lectoren hadden. Veel van hen bleken nog deeltijds aan het werk in de industrie, en dat maakte de lessen zo interessant. Het niveau was ook goed. De meeste docenten stonden enorm achter hun vak, en wisten dat ook vrij goed te verkopen door het voldoende toegepast te maken op de richting. Ik herinner me bijvoorbeeld het vak elektronica waarbij de docent het zodanig goed wist te brengen dat de cursisten toch nog gemotiveerd waren. Over het algemeen was ik heel tevreden over de richting. Je voelde echt dat je een stevige basis had meegekregen waarmee je verschillende richtingen uitkan. Het is toch een industrie die permanent in beweging is, dus je weet dat je voor de rest van je carrière zal moeten blijven studeren. Het kwam er voor mij dan ook vooral op aan goed voorbereid te zijn, en dat was ik ook.

Had je toen kunnen vermoeden dat je in Hollywood zou belanden?
Nee. Ik zag mezelf eerder de conventionele weg inslaan: als orderbegeleider in een drukkerij of als werknemer in een softwarebedrijf. Internet was op dat moment ook nog heel pril.

Je hebt ondertussen al een hele weg afgelegd, toch?
Na mijn studies werkte ik in een drukkerij (Claerhout, Gent) en bij een reclamebureau (Duval Guillaume, Brussel).  Op een gegeven moment ging ik solliciteren bij Artwork Systems (nu EskoArtwork) en in hetzelfde gebouw zat een bedrijf dat populaire software ontwikkeld had voor speciale effecten en digitale karakters in films. Ik was stomverbaasd, want het ging over een Engels-Canadees bedrijf. Een week later zag ik een vacature en heb ik meteen gesolliciteerd. Daar heb ik zes jaar gewerkt en ook enorm veel geleerd. Ik kreeg immers de kans om de software en de technieken te leren aan de bron. Op die manier ben ik ook in die industrie terecht gekomen. Maar zes jaar later ging de vestiging in Gent dicht. Alle werknemers kregen de keuze: verhuizen naar het moederbedrijf in Toronto (Canada) of een ontslagpremie. Ik besloot in België te blijven, en weer op zoek te gaan naar een job waarvoor ik uiteindelijk geschoold ben. Zo kwam ik bij Duval Guillaume terecht.

Hoe ben je dan uiteindelijk in Hollywood terechtgekomen?
Op een jaarlijkse vakbeurs liep ik een ex-collega tegen het lijf die voor Sony Pictures werkte. Hij vertelde me dat ze nog mensen zochten voor een project. Ik ben daarop met hetfilmstudioconcern gaan praten, en mocht starten. Het was ergens ook wel een stap in het onbekende, want tot dan had ik nooit échte productie gedaan.

Ben je over het algemeen tevreden?
Op professioneel vlak alleszins. De moeilijkheid zit ‘m niet zozeer in de werkomgeving, maar  eerder in het feit dat je zo’n stap niet alleen neemt. Mijn vrouw is immers naar een land vertrokken waar ze niet mag werken. Ik had een werkvergunning en greencard op zak, maar mijn vrouw niet. Dat was toen één van de grote moeilijkheden. Maar we zijn nog altijd blij dat we de stap gezet hebben. Je komt in een nieuwe cultuur terecht, en op professioneel vlak was het een gigantische stap voorwaarts. Je leert hier enorm veel bij in een industrie die constant evolueert. En in de afgelopen drieënhalf jaar heb ik heel wat contacten gelegd.

Mis je België nooit?
Uiteraard missen we België. Je mist vrienden en familie. Weet je, het draait vooral om kleine dingen zoals de Belgische eetcultuur, of gewoon een avondje uit zonder de auto. In Los Angeles is alles groot en moet je voor zowat elke verplaatsing de auto nemen. Het leven is hier wel iets onpersoonlijker. Op langere termijn zijn we vrij zeker dat we ooit terugkeren naar België.

In september 2008 zag Thinline het levenslicht; ‘a Belgian multimedia company based in Ghent’. Kort en krachtig, maar ook gewoon een kwestie van klein beginnen met een flinke portie realiteitszin. We treffen oud-student Multimediaproductie Renaat Vervaeke dan ook in een bescheiden kantoorruimte in de Blekerijstraat in Gent.

Ik heb Thinline samen met Jo Van Snick opgericht. Het idee ontstond tijdens ons derde jaar in de Arteveldehogeschool. We speelden al langer met het idee een eigen bedrijfje op te richten, en toen kwam lector Barend Weyens met een voorstel.  Hij had al wat ervaring op dat vlak, dus dat was ideaal. Bovendien kon hij ons introduceren in de wereld van de communicatiebureaus. We zijn dus eigenlijk met drie. Bedoeling is dat Barend ons blijft ondersteunen.

Vormen jullie een goed team?
Zeker en vast. We vullen mekaar goed aan: Jo houdt zich vooral bezig met het leidinggevende aspect en de communicatie met de klanten, en ik ben meer een uitvoerende kracht. Programmeren en ervoor zorgen dat de dingen werken, dat is mijn ding wel. Barend is onze mentor zeg maar. Iemand waar we terecht kunnen voor raad.

Op jullie website lezen we: ‘Thinline provides a wide variety of services for all your multimedia projects’. Welke lading dekt de vlag?
We richten ons vooral op internet en multimedia, in de brede zin van het woord. Onze website is voorlopig nog beknopt. Er is een nieuwe in de maak, maar als je zelf iets maakt duurt het meestal wat langer. (lacht)

Had je geen schrik van de crisis toen je Thinline opstartte?
Nee, want toen we gestart zijn was er nog geen sprake van een crisis. Die is ongeveer uitgebroken toen we effectief begonnen. We kunnen dan ook niet vergelijken. Na één jaar kunnen we het hoofd nog altijd goed boven water houden. Al is een jaar wat kort om een evaluatie te maken in de ondernemerswereld.

Hoe kijk je terug op je opleiding?
Ik ben nog altijd tevreden met wat ik daar geleerd heb. Ook van het eerste jaar. Ik heb voor Multimediaproductie gekozen, omdat het me de meest creatieve richting leek.

Hoe zie je Thinline evolueren?
We willen zeker nog wat groeien, en op termijn mensen aanwerven. Maar het is niet onze bedoeling heel erg groot te worden. Jo heeft het eens zeer mooi verwoord tegenover een klant. Hij zei daarover: ‘Ik wil altijd met al mijn mensen rond de tafel kunnen zitten.’

Bruno  Serrano werkte in de afgelopen twaalf jaar een aardig CV bij mekaar in de Vlaamse printsector. Na jobs bij onder meer Barco Graphics in Kortrijk en Agfa in Mortsel ging het richting DRUCO in Halle, een onderdeel van de Colruyt-groep. Bruno blijkt een brok energie  en enthousiasme. Even kijken wat er zich precies  afspeelt in het ‘Head of Digital Printing’. 

Ik sta in theorie in  voor de planning, de verdeling van het werk. Maar omdat het bedrijf momenteel een felle groei kent, houd ik me in de praktijk meer bezig met het organisatorische en strategische. D.w.z. mensen aanwerven, nieuwe projecten opstarten, machines aankopen e.d.  Ik ben nu verantwoordelijk voor een tiental mensen, maar dat zullen er op termijn tientallen worden.

Ben je tevreden?
Ik ben ongelooflijk tevreden en had deze stap al veel langer moeten nemen. Vooral de vrijheid die ik krijg om beslissingen te nemen maakt mijn job zo interessant. Ook het bedrijf op zich is aantrekkelijk: het gaat hier zeer goed en structureel is het een droom. Alle beslissingen die hier worden genomen zijn gefundeerd. En er is geld om beslissingen te nemen. We hebben hier bijvoorbeeld net een Jetstream van Océ aangekocht, en dan praten we toch al gauw over enkele miljoenen EUR.

Als er geld is voor investeringen, is dat er niet altijd voor het personeel.
Ik werk heel veel en lang, maar het loont absoluut de moeite. Ik krijg een eerlijk loon met extralegale voordelen. Als kaderlid bij Colruyt (en dus ook bij Druco) worden al de uren die je werkt ook effectief vergoed. Dat is allesbehalve evident. Ik kan er ook voor kiezen om mijn overuren op te sparen en later te recupereren. Daar staat zelfs geen maximumtermijn op. Die werkwijze geeft me ook een zeer grote flexibiliteit.

Vond je makkelijk een job na je studies?
Mijn eerste contract heb ik getekend toen ik nog school zat. Ik moest immers nog een paar examens afleggen. Dat was bij Barco (toen Barco Graphics).  

Voelde je jezelf goed voorbereid?
Globaal bekeken was ik heel tevreden over mijn opleiding. Aangezien Druco een groeibedrijf is zal ik de komende jaren nog heel wat mensen moeten aanwerven. En dan gaat mijn persoonlijke voorkeur toch wel uit naar mensen die van de Arteveldehogeschool in Mariakerke komen. Waarom? Omdat ze over een goede technische bagage  beschikken. Ik heb nu net iemand van jullie school aangeworven, en ik had toch de indruk dat zijn kennis up-to-date is. Anders had ik ‘m niet aangeworven natuurlijk! (lacht)

Waar zie je jezelf over een paar jaar?
De komende jaren zal ik de digitale drukkerij verder uitbouwen. En wat er daarna volgt, zien we wel.  Maar momenteel amuseer ik mij enorm. Elke dag weer.

Bart Spriet - oud-student GMT

Bart Spriet studeerde in 2008 af in de richting Grafimediatechnologie (toen Productieleiding). Sindsdien pendelt hij elke weekdag naar Drukkerij Die Keure in Brugge, waar hij de planning en de opvolging van de beeldbewerking verzorgt. Dat vraagt om een woordje uitleg.

Die Keure drukt vooral kunst- en schoolboeken. Voor kunstboeken is heel wat beeldbewerking nodig. Ik zit op een afdeling van vijf mensen die uitsluitend beelden omzetten en beeldcorrecties uitvoeren in Photoshop. Als er werken binnenkomen, zet ik een planning op. Ik zorg er ook voor dat alle gegevens beschikbaar zijn zodat die vijf mensen constant beeldcorrecties kunnen doen. Ik volg dan ook alles nauwkeurig op; d.w.z. dat ik het contact met de klanten onderhoud, en ervoor zorg dat alles op tijd klaar geraakt.

Het is je eerste werkgever. Heb je lang gezocht?
Ik had het geluk dat ik mijn stage mocht doen bij Die Keure.  Dat is enorm goed meegevallen, en ik mocht dan ook direct starten. In september was ik al aan de slag.

Zit je daar goed?
Ja, ik doe het heel graag. Er zit enorm veel variatie in mijn werk, want ik kom in contact met klanten en ben betrokken bij het productieproces. Eigenlijk volg ik het productieproces van a tot z, en dat maakt het boeiend. Die kunstboeken zijn trouwens een apart segment in de markt. Het is enorm kritisch, maar je krijgt er ook iets voor terug: de appreciatie van de mensen die de boeken kopen. Daarvoor doe je ’t eigenlijk hee.

Wat bedoel je met ‘kritisch’?
Onlangs was er bijvoorbeeld die reeks boeken over Vincent Van Gogh met daarin onder meer zijn kunstwerken. Wij moeten er dan voor zorgen dat de kleuren van die kunstwerken er waarheidsgetrouw uitzien. Daar zijn we twee jaar mee bezig geweest. Maar als je na twee jaar het resultaat ziet, geeft dat toch een zekere voldoening. Als ook de klant dan enorm tevreden blijkt, geeft dat energie om weer aan het volgende boek te beginnen.

Hier spreekt een gelukkig man?
Ja, ik zeg altijd tegen mijn collega’s dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen (lacht). Ik ben eigenlijk begonnen in een andere functie (opvolging productieproces), maar toen kwam er plots een plaats vrij op de afdeling waar ik nu zit. Ook op financieel vlak ben ik zeer tevreden.

Is dit wat je verwachtte toen je nog op school zat?
Onze richting was vrij algemeen, en ik had dan ook geen duidelijk doel voor ogen. We konden eigenlijk over alles meepraten. Mocht ik vandaag opnieuw moeten kiezen, dan zou ik voor dezelfde richting gaan. Ik was zeker tevreden over het niveau van de lessen. En er was goede band tussen cursist en lector.

Kon je jezelf makkelijk aanpassen aan een werksituatie?
Je moet leren werken met mensen, en dat is eigenlijk het moeilijkste. Op school leer je wel werken in groep, maar daar zijn de  tijdsdruk en de angst om fouten te maken toch minder groot.

Was je goed voorbereid?
Ja, ik had natuurlijk een goede basiskennis meegekregen. Maar in een job als deze moet je toch altijd een hoop dingen leren die eigen zijn aan het bedrijf. Bijscholen is dus de boodschap, desnoods na de uren. Er komen ook steeds nieuwe technologieën en programma’s bij, dus je blijft altijd bezig. Dat was al duidelijk toen we op school zaten. Voor het vak Frans moesten we bijvoorbeeld ooit iets nieuws zoeken in een grafisch magazine, en dat dan vervolgens uitleggen aan onze collega’s. We hebben toen ook de tweejaarlijkse printmediabeurs Drupa bezocht, waar alle nieuwe technologieën werden voorgesteld.

Zou je de richting die je gevolgd hebt aanbevelen aan jongeren die nu hun studiekeuze moeten bepalen?
Ja, ik ben er eigenlijk zelf aan begonnen zonder goed te weten waaraan ik begon. Ik zag het meer als een springplank naar een andere studie, maar het is me zodanig goed bevallen dat ik in de sector wil blijven. Als je een beetje interesse hebt voor grafische toepassingen of je kan moeilijk een richting kiezen, dan is dit absoluut een aanrader! En er zit toekomst in, want ook wij bij Die Keure zoeken nog steeds gemotiveerde mensen.